Ciekawostki dla rodziców

CZAS WOLNY Z DZIECKIEM

Dla dzieci  równie ważny jak poczucie bezpieczeństwa.
Czas jest jednym z cenniejszych zasobów, stale go nam brakuje, gdzieś się spieszymy,
a niektóre ważne sprawy odkładamy na później. Mamy wiele ról, obowiązków, zainteresowań i innych zobowiązań. Co wybrać? Nikt nie ma  ani patentu na zwiększenie ilości czasu, ani skuteczne dokonywanie wyborów. Warto natomiast zatrzymać się na chwilę i spokojnie popatrzeć na codzienne wybory i ich rezultaty w krótszej i dłuższej perspektywie.

Warto szczerze spytać samego siebie:

  • Jaką relację chcę zbudować z moim  dzieckiem, moimi dziećmi ?
  • Jak teraz spędzam z nim/ z nimi  czas?
  • Jak chcę spędzać wspólne momenty za  10, a może 20 lat
  • O czym chcę rozmawiać lub co wspólnie robić, gdy moje dziecko będzie już dorosłe?
  • Jak na co dzień dbam o to, by relacja z moim dzieckiem była taka, o jakiej marzę?

Szanowny rodzicu  znajdź spokojniejszy moment i odpowiedz sobie na  te kilka pytań, sam dla siebie.

Niektórzy  porównują  rodzicielstwo  do pakowania walizki: to, co teraz włożymy, wyjmiemy z niej w przyszłości. Budowanie relacji to proces bardzo indywidualny, a jednocześnie wymaga systematycznych działań i rodzinnego czasu spędzonego wspólnie.

Żadna nawet najlepsza, najdroższa zabawka nie zastąpi wspólnej zabawy . Nie ma  konieczności przeznaczania wielu godzin na wspólne zabawy, bo zobowiązania zawodowe lub inne obowiązki często zostawiają  nam rodzicom naprawdę niewiele czasu na życie rodzinne. A w życiu rodzinnym nie chodzi o liczbę wspólnie spędzonych godzin, lecz o to, co w tym czasie robimy, co jeszcze moglibyśmy zrobić w przyszłości, a także o to, czy na pewno jest to nas wspólny czas.
Zastanawiając się nad tym, co podarować dzieciom, zachęcamy do poszukania własnych odpowiedzi na następujące pytania:

Nasz rodzinny czas…

  • Na ile jestem zadowolona/ zadowolony jako rodzic ze spędzania czasu razem całą rodziną? Czy mamy taki wspólny czas? Jak wówczas go spędzamy? Jak chciałabym/chciałbym, żebyśmy to robili?
  • Jakie jakości są dla mnie ważne i chcę ich podczas wspólnego spędzania czasu?
  • Na ile w naszej rodzinie każdy może ustalić, co robimy we wspólnym czasie?

A gdyby oddać głos dzieciom…

  • Gdyby dziecko mogło zaplanować dzień, jak by to zrobiło, zakładając, że celem jest rodzinne spędzenie czasu razem?
  • Co lubi robić moje dziecko? Do jakich motywów z bajek czy innych opowieści czuje sympatię?
  • Jak lubi spędzać wolny czas?

A co preferują dorośli…

  • Jak jako dorosły lubię spędzać czas z dziećmi?
  • Czy są jakieś miejsca lub czynności, które zawsze chciałem pokazać dzieciom, a do tej pory nie było ku temu okazji czy czasu?
  • Co ja, jako rodzić wolę: spontaniczne działania a może potrzebuję systematyczności i przewidywalności w kontekście planowania wspólnego czasu?

To tylko niektóre z ważnych pytań, które warto zadawać sobie i rodzinie częściej niż rzadziej. Dlaczego? Wspólne wybieranie aktywności to świetna rodzinna interakcja oraz okazja do budowania relacji dzięki wspólnemu działaniu. Jako rodzina uczymy się wyrażać i uzasadniać swoje preferencje i potrzeby. Uczymy się również słuchać pozostałych osób z uważnością i szacunkiem. Taka rozmowa to również możliwość wspólnego poszukiwania i ustalania rozwiązań, które będą odpowiadały wszystkich członkom rodziny. A gdy pojawią się emocje i trudne sytuacje, ponieważ członkowie rodziny będą mieć odmienne pomysły, możemy się wspólnie uczyć radzić sobie z nimi.

Dla tych, którzy zastanawiają się nad sposobami wspólnego spędzania czasu z dziećmi kilka sprawdzonych  pomysłów:

  • gry, np. gry planszowe – jest ich naprawdę wiele, a niektóre są kooperacyjne, czyli uczestnicy gry tworzą drużynę i mają wspólne zadanie, a nie rywalizują między sobą,
  • zabawy plastyczne, np. tworzenie różnych rzeczy  z kartonu, plastikowych butelek (np. zabawek),  lepienie z gliny czy plasteliny albo zabawa masą solną z dodatkiem przypraw kuchennych – zawsze jest dużo śmiechu i ogrom zapachów,
  • zabawy w terenie: wycieczki rowerowe, podchody, robienie zielnika – czasem i dorośli potrzebują się doszkolić z botaniki, a w internecie można znaleźć wszystkie rośliny, które spotykamy na drodze,
  • czytanie książek, wspólne pisanie opowiadań, wierszyków,
  • wspólne gotowanie, pieczenie
  • wspólne rysowanie – zacznij jakiś kształt i poproś dziecko, aby dokończyło rysunek, i na odwrót,
  • wspólne nicnierobienie i leniuchowanie – ot, choćby leżenie na trawie i obserwowanie obłoków.

ŻYCZĘ PAŃSTWU I SOBIE JAK NAJWIĘCEJ AKTYWNEGO I MIŁEGO CZASU WOLNEGO W RODZINNYM GRONIE :)

gry Najlepsze miejsca na wycieczk? rowerow? z dzieckiem lepienie piknig

opracowała: Dominika Marantowicz

„MYŚLĘ POZYTYWNIE”

To projekt  kompleksowego wsparcia dzieci i młodzieży, rodziców i nauczycieli w profilaktyce zdrowia psychicznego oraz upowszechniania wiedzy na jego temat.  Do tego projektu przyłączyła się też nasza szkoła. Zachęcam również Państwa do pogłębiania własnej wiedzy w tym zakresie.

Na stronie www.myslepozytywnie.pl w zakładce rozwiązania znajdziecie Państwo darmowe szkolenia zarówno dla siebie (rodziców),  jak i dla dzieci i młodzieży.

 Zdrowie psychiczne to ważna składowa  naszego dobrego i poprawnego funkcjonowania, dlatego warto o nie dbać  i uczyć tej dbałości nasze dzieci.

szkol.dla rodz1a szkol.dla rodz.2a

szkol.dla dzieci1

mysle pozty1

opracowała: Dominika Marantowicz

„JAK KOCHAĆ I WYMAGAĆ”

Ciekawa propozycja Joanny Sakowskiej dla  wszystkich  rodziców zainteresowanych opanowaniem sztuki skutecznej komunikacji i prawidłowymi relacjami z dziećmi.                                                                                                                                        Jak pisze autorka – więź emocjonalna z rodzicami jest najważniejszym czynnikiem chroniącym dzieci przed podejmowaniem zachowań ryzykownych. Jakość relacji rodzic – dziecko decyduje o skuteczności oddziaływań wychowawczych, a w efekcie  o sukcesie lub porażce rodziców .
Prawidłowa relacja między dorosłym a dzieckiem powinna
łączyć w sobie dwa aspekty: miłość, akceptację, szacunek
oraz granice, normy, wymagania.

Poniższy poradnik zawiera najważniejsze wskazania, praktyczne podpowiedzi zachowań oraz ćwiczenia do autorefleksji.

Życzę miłej lektury

Jak_kochac_i_wymagac_Poradnik_dla_rodzicow_.(kliknij)

Zainteresowanych poszerzeniem tematu odsyłam do książek  Adele Faber i Elaine Mazlish.

jak mówić3

 opracowała: Dominika Marantowicz

 

BEZPIECZEŃSTWO DZIECI I MŁODZIEŻY W INTERNECIE- CO MOGĄ ZROBIĆ RODZICE?”

10_porad_dla_rodz

 

 

TABLET -JAK I KIEDY UDOSTĘPNIAĆ DZIECIOM ( broszura, kliknij i zobacz)

W poniższych prezentacjach  ( wystarczy kliknąć na tą interesującą )   znajdziecie Państwo informacje na co powinniście zwracać uwagę podczas korzystania z  internetu przez Wasze dzieci:

Bezpieczeństwo nastolatków w internecie -prezentacja dla rodziców klasy 7-8

Bezpieczeństwo dzieci i młodzieży w internecie -prezentacja dla rodziców uczniów klas 4-6

Bezpieczeństwo dzieci w internecie -prezentacja dla rodziców uczniów klas 1-3

opracowała : Dominika Marantowicz – pedagog

 


 

„ŻYRAFA KONTRA SZAKAL, czyli o porozumiewaniu się bez przemocy”

Drogi Rodzicu  pamiętaj rozmawiaj ze swoim dzieckiem zawsze, wszędzie i  praktycznie o wszystkim. Im częściej z nim rozmawiasz, tym lepiej poznajesz jego świat, jego potrzeby, oczekiwania czy marzenia, a także problemy. Staraj się zawsze znaleźć czas na rozmowę, gdy dziecko ma problem. Rozmowa pomaga pozbyć się przykrych uczuć. Mów dziecku także o swoich uczuciach, opisuj to co widzisz i słyszysz w jego zachowaniu, komunikuj co Ci się podoba, a nad czym musi jeszcze popracować. Rozmawiając nie unikaj trudnych spraw. Zadbaj o to, żeby w Waszej rodzinie nie było tematów tabu- tłumacz trudne kwestie na miarę możliwości i wieku dziecka. Bądź przykładem, szanuj prawa dziecka, bądź konsekwentny, rozmawiaj i ucz rozmawiać z innymi.

„Wprawdzie nie jesteśmy rodzicami doskonałymi, ale wystarczająco dobrymi, jeżeli kochamy nasze dzieci i staramy się, najlepiej jak potrafimy, dobrze je wychować.” – Bruno Bettelheima

4-kroki-jpg

Prezentacja (kliknij i otwórz)  -”POROZUMIEWANIE SIĘ BEZ PRZEMOCY W RELACJACH RODZIC-DZIECKO” - wprowadzi Cię w pełen ciepła, zrozumienia  i miłości  język żyrafy, który według Marshalla Rosenberga jest  najlepszą drogą do porozumiewania się bez przemocy.

Dla osób chcących pogłębić wiedzę w tym temacie dwie propozycje:

szanujacy rodzice  rosenberg1

 

opracowała: Dominika Marantowicz – pedagog

 


„ZASPOKAJANIE  POTRZEB  PSYCHICZNYCH I ICH ZNACZENIE DLA PRAWIDŁOWEGO ROZWOJU  DZIECI.”

Potrzeba jest czynnikiem warunkującym zachowanie ludzi, jest źródłem każdej aktywności człowieka. Według Maslowa potrzeby ludzkie ułożone są w strukturze hierarchicznej, gdzie zaspokojenie potrzeb niższego rzędu prowadzi do pojawienia się potrzeb wyższego rzędu.

Potrzeby podstawowe: fizjologiczne ( np. snu, zaspokojenia głodu) , bezpieczeństwa, przynależności i miłości .

Potrzeby wyższe to miedzy innymi: potrzeba  uznania (szacunku), potrzeby poznawcze ( wiedzy i zrozumienia) , samodzielności ,  aktywności, estetyczne itp.
Zaspokojenie podstawowych potrzeb dziecka ma zasadnicze znaczenie dla jego pełnego, harmonijnego rozwoju. Środowisko rodzinne jest najbliższym środowiskiem dziecka, które najlepiej zaspakaja jego potrzeby. Istota wpływu środowiska rodzinnego na rozwój dziecka polega na tym, że dostarcza ono bodźców względnie stałych i powtarzających się w tej same kolejności. Powtarzane stale reakcje utrwalają się w postaci nawyków, przyzwyczajeń i postaw. Wpływ otoczenia społecznego jest tym większy, im dziecko jest młodsze, im bardziej plastyczna jest jego psychika.
Rodzina jest dla dziecka środowiskiem naturalnym, w którym przebywa ono najczęściej. Atmosferę domu rodzinnego, uczucia pozytywne lub negatywne, odpychające dziecko od rodziców lub przyciągające do nich, odczuwa ono zanim zacznie rozumieć sens słów. Jednym z podstawowych zadań rodziny jest zaspokojenie potrzeb psychicznych dziecka. Najlepsza pod względem wychowawczym jest rodzina pełna. Należy jednak pamiętać, że brak jednego z rodziców, czy nie posiadanie rodzeństwa może być wyrównane przez inne czynniki, takie jak dobra atmosfera, serdeczny stosunek do dziecka, właściwe oddziaływania wychowawcze.

Potrzeby fizjologiczne, a więc zaspokajanie głodu, pragnienia, odpowiedniej temperatury, snu są potrzebami podstawowymi. Jeżeli potrzeby fizjologiczne są właściwie zaspokojone wówczas mogą pojawić się nowe potrzeby, a wśród nich  między innymi potrzeba bezpieczeństwa. Na poczucie bezpieczeństwa składają się dobre, niezaburzone kontakty z osobami z najbliższego otoczenia, stopień odporności jednostki na nieuniknione w życiu frustracje, umiejętność dostosowania się do zmieniających się warunków środowiska. Dobrze zaspokajana potrzeba bezpieczeństwa przejawia się w pewnym niezakłóconym rytmie czy porządku w funkcjonowaniu dziecka. Dziecko potrzebuje środowiska zorganizowanego a nie chaosu, czynnikami silnie frustrującymi poczucie bezpieczeństwa są konflikty, separacja rodziców, śmierć osoby bliskiej. Kolejne to potrzeby przynależności, miłości i akceptacji, które  sprzyjają właściwemu kształtowaniu się poczucia własnej wartości, przyczyniają się do kształtowania się takich postaw jak empatia wobec innych, odpowiedzialność za losy najbliższych. Z kolei zaspokojenie potrzeby szacunku prowadzi do kształtowania się poczucia pewności siebie, stanowienia pewnej wartości, a także poczucia że jest się pożytecznym i potrzebnym. Od rozwoju i zaspokojenia potrzeby poznawczej i potrzeby aktywności uzależniony jest rozwój intelektualny i społeczny dziecka, który przygotowuje je  do samodzielnego funkcjonowania, podejmowania różnych ról w późniejszym życiu (ról społecznych, rodzinnych czy  zawodowych ).

Co jeśli dziecięce potrzeby psychiczne nie zostaną zaspokojone?

Przeszkody uniemożliwiające zaspokojenie potrzeb psychicznych określa się mianem frustracji. Każdy człowiek, dążąc do zaspokojenia  jakiejkolwiek potrzeby stara się ominąć bądź usunąć pojawiające się przeszkody. Dłużej utrzymujący się stan niezaspokojenia potrzeb psychicznych, często powtarzające się sytuacje frustracyjne wytwarzają mechanizmy obronne takie m.in. jak agresja, apatia (czyli rezygnacja), fantazjowanie, regresja ( cofanie się w rozwoju). Wytwarzane mechanizmy obronne są próbą szukania innych sposobów, środków zastępczych, które usuwając niezaspokojoną potrzebę przyczyniają się do zniekształcenia rzeczywistości. Z czasem mechanizmy obronne utrwalają się i zaczynają funkcjonować jako osobne nastawienie. Natomiast utrwalone mechanizmy obronne uniemożliwiają wykorzystanie wiedzy oraz doświadczenia w uczeniu się sposobów zaspakajania potrzeb i kształtowanie nowych potrzeb psychicznych. Sprzyjają w ten sposób kształtowaniu się osobowości niedojrzałej.         W przypadku napotkania przeszkody uniemożliwiającej człowiekowi zaspokojenie potrzeby, powstaje stan odczuwany jako przykre napięcie emocjonalne. Człowiek stara się usunąć ten przykry stan albo zapobiec mu poprzez bądź pokonanie, bądź ominięcie przeszkody i osiągnięcie celu zaspakajającego potrzebę. Zaś w przypadku, gdy potrzeba jest słaba, mało ważna jednostka dokonuje rezygnacji z jej zaspokojenia albo  stara się ją zaspokoić przez osiągnięcie innego celu. W konsekwencji takiego stanu mogą powstawać zmiany lub nawet zaburzenia w zachowaniu, będące skutkami frustracji. Należą do nich m.in.:

  • agresywne zachowania, których celem jest zniszczenie przeszkody powodującej frustrację (agresja może być ukierunkowana na świat zewnętrzny, na przeszkody rzeczywiste, wyobrażone lub też może przybierać charakter autoagresji, czyli być skierowana na siebie samego),
  • regresja, która jest zachowaniem nieadekwatnym do poziomu dojrzałości umysłowej i emocjonalnej, jest jakby cofaniem się do wcześniejszego etapu rozwoju,
  • wyparcie, które jest nieświadomym „zapominaniem” o przykrych rzeczach, co ma na celu chronienie jednostki przed odczuwaniem frustracji,
  • fantazjowanie, które polega na  osiągnięciu w wyobraźni celu zaspakającego daną potrzebę, ponieważ w rzeczywistości nie można go osiągnąć.

Takie trwałe następstwa frustracji w postaci zaburzeń zachowania występują zazwyczaj
w przypadku jej częstego lub długotrwałego powtarzania się.  Może to z kolei prowadzić do tzw. nieprzystosowania. Objawy złego przystosowania to m.in. poczucie niższej wartości, depresja, poczucie niesprawiedliwości, przewrażliwienie, zależność w stosunkach międzyludzkich, obawa przed niepowodzeniami, nieokreślony lęk w nowych sytuacjach, agresywność, nieliczenie się z normami i innymi zasadami życia społecznego.

Potrzeby psychiczne dziecka zaspakajają rodzice i najbliższe jego otoczenie. Dziecko, szczególnie małe pozostaje w sytuacji zależności od rodzica. Przedwczesne, bądź nagłe zerwanie zależności przez rodziców, ich wrogość w stosunku do dziecka, odtrącenie dziecka wywołują u niego poczucie zagrożenia. Zależność dziecka od rodziców wraz z jego rozwojem powinna się zmniejszać, zmieniać formy. Przedłużająca się zależność opóźnia pojawienie się potrzeby samodzielności.

Należy pamiętać, że  pierwszoplanową rolę dla prawidłowego zaspakajania potrzeb psychicznych dziecka odgrywa rodzina, więzi emocjonalne w niej panujące i atmosfera wychowawcza. Od tego będzie zależało czy w przyszłości w życiu dorosłym nasze dziecko będzie osobą dojrzałą, właściwie pełniącą różne role społeczne, potrafiącą zmierzyć się z wyzwaniami i właściwie nawiązującą relacje z innymi ludźmi, czy też będzie jednostką wykazującą silnie utrwalony lęk i napięcie warunkujące jej nieprawidłowe, czy niedojrzałe zachowania.

opracowała:  Dominika Marantowicz – pedagog szkolny

Literatura:

  1. Halina Filipczuk „Potrzeby psychiczne dzieci i młodzieży”
  2. Elżbieta Jundziłł „Potrzeby psychiczne dzieci i młodzieży”
  3. Abraham H. Maslow „Motywacja i osobowość”